ՍՊԱՌՆԱԼԻՔՆԵՐ ԱՅԺՄ ԷԼ ԴԻՆՔԻ ՀԻՄՆԱԴՐԱՄԻՆ

Ինչպես հաղորդում է «Հյուրիեթ» օրաթերթը, «Հրանտ Դինք» միջազգային հիմնադրամի ղեկավարությունը հիմնադրամի էլեկտրոնային հասցեին ուղարկված մահվան սպառնալիքի կապակցությամբ դիմել է դատախազություն: Շիշլիի դատախազությանը ներկայացրած դիմում-բողոքում նշվում է, որ 2008 թվականի հունվարի 20-ին Մ. Քեմալ Ենիգյուն հասցեից «Հրանտ Դինք» միջազգային հիմնադրամի էլեկտրոնային հասցեին ուղարկվել են մահվան սպառնալիքներ, վիրավորանքներ պարունակող, ինչպես նաեւ Դինքի սպանության փաստը եւ մարդասպանին գովաբանող մի նամակ: Փաստաբանը պահանջել է հայտնաբերել եւ քրեական պատասխանատվության ենթարկել այդ նամակի հեղինակին:

ԱՐԱ ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆԸ ՆԱՆՈՏԵԽՆՈԼՈԳԻԱՆԵՐԻ ԿԵՆՏՐՈՆ Է ԿԱՌՈՒՑՈՒՄ

«Նոյյան տապանը» հաղորդում է, որ Ռուսաստանի հայերի միության նախագահ Արա Աբրահամյանի նախաձեռնությամբ եւ ներգրաված միջոցներով Մոսկվայի մարզի Զելենոգրադ քաղաքում կառուցվում է ռազմական նանոտեխնոլոգիաների կենտրոն: Այս մասին հայտնել է Զելենոգրադի Կիրառական նանոտեխնոլոգիայի ինստիտուտի գլխավոր տնօրեն Վյաչեսլավ Բեկլեմիշեւը: Նրա խոսքերով, նշված ուսումնասիրություններին կմասնակցի նաեւ Հայաստանի բժշկական գիտությունների ակադեմիայի նախագահ Լեւոն Մկրտչյանը: Վյաչեսլավ Բեկլեմիշեւը հայտնել է, որ առաջիկա երեք տարվա ընթացքում կառուցվելիք այդ ուսումնական-տեխնոլոգիական կենտրոնում Հայաստանը կունենա մտավոր եւ տեխնոլոգիաների ձեւով ներդրում: Նշվում է, որ Արա Աբրահամյանը նախատեսում է նաեւ կառուցել 500 բնակարաններ կենտրոնի աշխատակիցների համար:

ՎԱՐՉԱՊԵՏ ԷՐԴՈՂԱՆԸ ԶԱՅՐԱՑՐԵԼ Է ԻՍՐԱՅԵԼԻՆ

Երեկ այդ մասին իրենց կայքէջերում նշել են թուրքական կենտրոնական թերթերը, հենվելով իսրայելական «Հաարեցի» վրա: Դրանց համաձայն, Իսրայելի արտգործնախարարությունը, ելնելով վարչապետ Էրդողանի հայտարարությունից, թե իսրայելական զինված ուժերն ամեն անգամ ներխուժելիս տասնյակ պաղեստինցիների են սպանում Գազայում, մինչդեռ «Կասսամ» հրթիռները որեւէ իսրայելցու մահ չեն պատճառել, պաշտոնապես բողոք է ներկայացրել Իսրայելում Թուրքիայի դեսպան Նամըք Թանին եւ վերոհիշյալ հայտարարության համար պահանջել է բացատրություն:
Դա տեղի է ունեցել հունվարի 23-ին, ինչի առնչությամբ Իսրայելի արտգործնախարարության բարձրաստիճան աշխատակիցը, որը հանդիպել է դեսպան Թանին, ասել է. «Էրդողանի հայտարարությունը խոր հիասթափություն է պատճառել Իսրայելին: Ահաբեկչության դեմ պայքարի լուրջ խնդիր ունեցող երկրի վարչապետից Իսրայելը բոլորովին այլ մոտեցում էր ակնկալում»: Ենթադրվում է, որ վարչապետ Էրդողանի հայտարարության առնչությամբ Իսրայելի արտգործնախարար Ցիպի Լիվնին կդիմի Թուրքիայի արտգործնախարար Ալի Բաբաջանին, իսկ վարչապետ Եհուդ Օլմերտը՝ Էրդողանին:
Հ. Չ.

Hillary Clinton Supports Adoption of Armenian Genocide Resolution; Pledges to Recognize Genocide as President

Democratic Presidential Candidate Hillary Clinton (center) with ANC Western Region Board Member Aida Dimejian and longtime Democratic activist Michael Mahdesian
WASHINGTON, DC – Democratic Presidential hopeful Hillary Clinton, in a forceful statement shared today with the Armenian National Committee of America (ANCA), called for Congressional passage of the Armenian Genocide Resolution and pledged that, as President, she will recognize the Armenian Genocide.
"Armenian Americans from across the United States welcome Hillary Clinton's strong support for the adoption of the Armenian Genocide Resolution, and her pledge to recognize the Armenian Genocide as President of the United States," said ANCA Executive Director Aram Hamparian. "Hillary Clinton's statement, which reflects her consistent track record of support in public office, speaks powerfully to our community's deeply held concerns regarding the recognition of the Armenian Genocide, the expansion of the U.S.-Armenia relationship, and a fair and democratic resolution of the Nagorno Karabagh conflict."
As a Senator, Hillary Clinton has, since 2002, has cosponsored successive Armenian Genocide resolutions. She joined Senate colleagues in cosigning letters to President Bush in 2005 and 2006 urging him to recognize the Armenian Genocide.
In recent weeks, the ANCA has invited each of the candidates to share their views on Armenian Americans issues, and to comment on both the growing relationship between the U.S. and Armenian governments and the enduring bonds between the American and Armenian peoples. Questionnaires sent to the candidates have invited them to respond to a set of 19 questions, including those addressing: affirmation of the Armenian Genocide, U.S.-Armenia economic, political, and military relations, self-determination for Nagorno Karabagh, the Turkish and Azerbaijani blockades, and the genocide in Darfur. Presidential hopeful Senator Barack Obama (D-IL) issued a statement earlier this week.
Armenian Americans, in key primary states and throughout the country, represent a motivated and highly networked constituency of more than one and a half million citizens. The ANCA mobilizes Armenian American voters through a network of over 50 chapters and a diverse array of affiliates, civic advocates, and supporters nationwide. ANCA mailings reach over a quarter of a million homes, and, with the addition of email outreach, action alerts reach well over 500,000 households. The ANCA website, which features election coverage from an Armenian American point of view, attracts over 100,000 unique visits a month. The ANCA also has broad reach to Armenian American voters via a sophisticated media operation of newspapers, regional cable shows, satellite TV, blogs, and internet news sites.
To learn more about the Hillary Clinton campaign, contact:

Hillary Clinton for President
4420 North Fairfax Drive
Arlington, VA 22203
Tel: 703-469-2008
Website: www.hillaryclinton.com
As always, the ANCA welcomes feedback on its service to the Armenian American community. Please forward your thoughts and suggestions about the 2008 Presidential election by email to anca@anca.org.
#####
Statement of Senator Hillary Clinton on the U.S.-Armenia Relationship
Alone among the Presidential candidates, I have been a longstanding supporter of the Armenian Genocide Resolution. I have been a co-sponsor of the Resolution since 2002, and I support adoption of this legislation by both Houses of Congress.
I believe the horrible events perpetrated by the Ottoman Empire against Armenians constitute a clear case of genocide. I have twice written to President Bush calling on him to refer to the Armenian Genocide in his annual commemorative statement and, as President, I will recognize the Armenian Genocide. Our common morality and our nation’s credibility as a voice for human rights challenge us to ensure that the Armenian Genocide be recognized and remembered by the Congress and the President of the United States.
If the mass atrocities of the 20th Century have taught us anything it is that we must honestly look the facts of history in the face in order to learn their lessons, and ensure they will not happen again. It is not just about the past, but about our future. We must close the gap between words and deeds to prevent mass atrocities. That is why I am a supporter of the Responsibility to Protect. As President, I will work to build and enhance U.S. and international capacity to act early and effectively to prevent mass atrocities. The Bush administration’s words of condemnation have not been backed with leadership to stop the genocide in Darfur. I support a no-fly-zone over Darfur. I have championed strong international action to ensure that the government of Sudan can no longer act with impunity, or interfere with the international peacekeeping force, which is essential for the protection of the people of Darfur.
I value my friendship with our nation’s vibrant Armenian-American community. This is in keeping with my dedication to the causes of the Armenian-American community over many years. I was privileged as First Lady to speak at the first-ever White House gathering in 1994 for leaders from Armenia and the Armenian-American community to celebrate the historic occasion of Armenia’s reborn independence. I said at the time that America will stand with you as you realize what the great Armenian poet, Puzant Granian, called the Armenian’s dream “to be left in peace in his mountains, to build, to dream, to create.”
I will, as President, work to expand and improve U.S.-Armenia relations in addressing the common issues facing our two nations: increasing trade, fostering closer economic ties, fighting terrorism, strengthening democratic institutions, pursuing our military partnership and deepening cooperation with NATO, and cooperating on regional concerns, among them a fair and democratic resolution of the Nagorno-Karabagh conflict. As President, I will expand U.S. assistance programs to Armenia and to the people of Nagorno-Karabagh.
I look forward, as President, to continuing to work with the Armenian-American community on the many domestic and international challenges we face together, and to build on the strong foundations of shared values that have long brought together the American and Armenian peoples.
Search the web with www.goodsearch.com and money from Yahoo advertisers will go to the ANCA without you spending a dime. A penny per search!
Who do you GoodSearch for? Choose the ANCA!
Published by the Armenian National Committee of America1711 N Street NW, Washington, DC 20036Tel: (202) 775-1918, Fax: (202) 775-5648, E-mail: anca@anca.org, Web: www.anca.org
Disclaimer: This message was distributed to the "ANCA News" list. If you received this message in error or would like to be removed from the list, please send an email to anca_list@capwiz.mailmanager.net or click below. Please accept our apologies for any inconvenience this may have caused. Please forward this message only to friends and family, who you know would be interested in this issue. Please note that sending unsolicited e-mail is considered "spam" and is illegal.

Istanbul court initiated criminal proceedings against Agos editorial staff

/PanARMENIAN.Net/ The Sisli public prosecutor’s office initiated a criminal case against Agos editorial staff over a publication criticizing the court verdict. It demands to sentence Sargis Serobian and Aris Naldrci to 4.5 years in prison for publishing an article condemning Arat Dink and Sargis Serobian’s conviction under article 301, Milliyet reports.In October 2007, the Sisli court gave Arat Dink and Sargis Serobian a year of suspended sentence.

Joe Biden becomes 34th cosponsor of Armenian Genocide resolution

/PanARMENIAN.Net/ The highly regarded and influential chairman of the Senate Foreign Relations Committee, Senator Joseph Biden (D-DE), a longtime supporter of U.S. recognition of the Armenian Genocide, officially announced his support yesterday for the Armenian Genocide Resolution (S.Res.106), reported the Armenian National Committee of America (ANCA)."Armenian Americans – and all those committed to forever ending the cycle of genocide - welcome Chairman Biden’s principled support for Congressional reaffirmation of the Armenian Genocide, and thank him for his years of leadership in helping to put America back on the right side of this compelling moral and foreign policy issue," said ANCA Executive Director Aram Hamparian. Senator Biden’s decision yesterday brings the official Senate cosponsor list to 34.October 10, with a vote 27 to 21 the U.S. House Committee on Foreign Affairs passed the Armenian Genocide Resolution, H.Res.106, which was introduced by Representative Adam Schiff January 30, 2007. However, the resolution did not reach the House floor.

Erdogan labeled Obama as “amateur of politics”

/PanARMENIAN.Net/ Turkish Prime Minister Recep Tayyip Erdogan dubbed Barack Obama, one of the Democratic frontrunners in the U.S. presidential elections who promised to recognize the killing of Armenians in 1915 as Genocide, an amateur of politics without explicitly mentioning his name. “Presidential elections campaigns continue in the United States. Some politicians’ discourse demonstrates that they do not have an adequate knowledge of their country’s policies,” said Erdogan in his Justice and Development Party (AKP) meeting yesterday. He noted that Turkey nurtured good relations and a strategic partnership with the United States. “Everybody knows that adoption of such a resolution would cause irreparable damage to Turkish-American relations,” Erdogan said. “Ankara-Washington relations cannot be subdued by lobbies, slander and petty internal political calculations.”“A day may come when you will have to choose between 70 million Turkey and two million Armenia. One has to think carefully before uttering such words. I suggest that he outgrow the amateur period of his political career,” he said, the Turkish Daily News reports

ԷՐԴՈՂԱՆԸ ՔՆՆԱԴԱՏՈՒՄ Է ՕԲԱՄԱՅԻՆ

Թուրքիայի վարչապետ Էրդողանը քննադատել է ԱՄՆ-ի սենատոր Բարաք Օբամային Հայոց ցեղասպանությունը ճանաչելու մասին արած հայտարարության համար:
Ինչպես հաղորդում է թուրքական մամուլը, Էրդողանը Բարաք Օբամային մեղադրել է «քաղաքական անփորձության մեջ» եւ հայտարարել է. «Ցեղասպանությունը ճանաչելու առնչությամբ արած հայտարարությունները կարող են ստվեր նետել հարաբերությունների վրա: Որեւէ մեկը չպետք է իրեն գերի դարձնի ապագայում պարտավորեցնող ապարդյուն մոտեցումների համար... Բոլորը շատ լավ գիտակցում են, որ եթե ընդունվի հայկական օրինագիծը, ապա Թուրքիայի եւ Միացյալ Նահանգների հարաբերությունները կարող են կրել անվերականգնելի վնասներ», նշել է Թուրքիայի վարչապետը:

Joseph Crowley calls on Ankara to repeal article 301

/PanARMENIAN.Net/ Rep. Joseph Crowley (D-NY) urged Congress to honor the memory of slain journalist and human rights activist, Hrant Dink, by supporting the immediate repeal of Article 301 of the Turkish penal code.The much-criticized law used to curb freedom of speech and criminalize public discussion on the Armenian Genocide is widely believed to have led to Dink’s assassination in broad daylight on an Istanbul street on January 19, 2007."Many informed observers believe Hrant Dink’s prosecution under Article 301 opened him up to a campaign of harassment and death threats from ultranationalists, which eventually led to his murder," said Crowley. "To this day, citizens of Turkey live under threat of this gag law, with Hrant Dink’s own son prosecuted under this law because he reprinted his father’s newspaper article." "This is not the action of a true democracy," he continued. "It is reflective of how a totalitarian state would behave, and this is not the Turkey we, the United States of America, have aligned our country with.""With no demonstrable steps taken to abolish Article 301 a year after Hrant Dink’s murder, it is clear that Armenians and other minorities are still at risk in Turkey," said Bryan Ardouny, Executive Director of the Armenian Assembly of America. "We therefore commend Congressman Crowley for spearheading this legislation and urge its timely adoption. Passage of H. Res. 102 will pay lasting tribute to Dink’s legacy of tolerance and send a clear message that the United States does not stand for repression of free speech."

Hrant Dink Street opens in Lyon

/PanARMENIAN.Net/ January 19, on initiative of Mayor of Lyon Gerald Colomb, a street was named in memory of Hrant Dink, independent French journalist Jean Eckian told PanARMENIAN.Net.Those who gathered Le Progres newspaper office read a letter of thanks sent by Agos editorial staff. Pastor of the Armenian Evangelical Church Rene Levonian conveyed the gratitude of Dink’s widow Rakel. Turkish Ambassador to France Ismail Hakka Musa also attended the ceremony. However, he left immediately after the event participants referred to the 1915 events.

Acknowledging the Armenian Genocide Would be in Pres. Bush's Best Interest!

BY HARUT SASSOUNIAN

Did Pres. George W. Bush experience sudden pangs of conscience or a miraculous conversion on the Armenian Genocide during his visit to Holy Land last week? Don't bet on it! At a time and place that the President least expected, an Armenian clergyman reminded him of his unfulfilled eight-year-old campaign pledge to acknowledge the Armenian Genocide. While visiting the Church of Nativity in Bethlehem's Manger Square, the birthplace of Jesus -- jointly administered by the Roman Catholic, Greek Orthodox and Armenian Apostolic Churches -- Archbishop Aris Shirvanian, the head of the ecumenical and foreign relations department of the Armenian Patriarchate of Jerusalem, surprised Pres. Bush by reminding him of his unkept promise to the Armenian-American community. Welcoming the U.S. President to this holy site, Archbishop Shirvanian informed him that Armenia was the first country to adopt Christianity as its state religion in 301 AD. That was news to Pres. Bush. The Armenian clergyman then urged the President to support the passage of the pending congressional resolution on the Armenian Genocide. Ironically, the Archbishop was talking to a president who had not only violated his solemn campaign pledge, but had done everything in his power to subvert the will of the majority of the House of Representatives to pass a non-binding commemorative resolution acknowledging the first genocide of the 20th Century. Arch. Shirvanian was quoted by Radio Free Europe/Radio Liberty as telling Pres. Bush that he should push for the recognition of the Armenian Genocide "before the end of his term in office." In other words, the Armenian clergyman was politely telling the President of the United States that this year was his last chance to redeem himself politically and morally by acting on his earlier pledge. Indeed, during the seven years of his presidency, Pres. Bush has been issuing commemorative statements every April 24, the anniversary of the Armenian Genocide, using all kinds of euphemisms such as massacres and mass killings to describe the extermination of 1.5 million Armenians by Ottoman Turkey, while carefully avoiding the term "genocide." Pres. Bush responded to Arch. Shirvanian's suggestion with an interesting but vague answer. He told the Armenian cleric that he had talked about the Armenian Genocide to the President of Turkey Abdullah Gul during the latter's visit to the White House last week. Pres. Bush also told the Archbishop that he has been thinking about this subject, without saying what was he actually contemplating. Before leaving Bethlehem, Pres. Bush thanked the clergymen of the three denominations for the opportunity to visit the Church of Nativity. "It's a moving moment for me and the delegation to be here at the Church of the Nativity," he said after the tour. "For those of us who practice the Christian faith, there's really no more holy site than the place where our Savior was born." The President added: "It's a fascinating history in this church, so not only was my soul uplifted, my knowledge of history was enriched." Arch. Shirvanian should be highly commended for his bold initiative. He did the right thing by reminding the American President that he had an unpaid debt to Armenians, and no matter where he went, he would be confronted with his broken promise. However, in my view, Armenians should stop begging Pres. Bush to acknowledge the Armenian Genocide in his final April 24 statement this year. After all, a former more prominent president, Ronald Reagan, did issue a Presidential Proclamation back in 1981 acknowledging the Armenian Genocide. Pres. Bush or any subsequent president who issues such an acknowledgment in the future would be simply reconfirming the well-known facts of the Armenian Genocide. If it is true that Pres. Bush is rethinking this issue, as he said he was in Bethlehem, it is my belief that such reconsideration would be in his own best interest, assuming that he ends up acknowledging the Armenian Genocide. By doing so, he would be safeguarding his moral legacy and absolve himself from the sin of making a false promise to Armenian Americans in order to obtain their support for his election to the White House back in 2000. It is up to Pres. Bush whether he wants to be remembered as a man who keeps his word or prefers to join the ranks of other genocide/holocaust deniers, like Turkish President Abdullah Gul and Iranian President Mahmoud Ahmadinejad. It remains to be seen if a miraculous transformation did indeed take place in Bethlehem!

Friday, January 18, 2008

Kocharian Says, No Peace Plan Without Karabakh

YEREVAN (Armenpress)--President Robert Kocharian said Friday the content of a package of proposals designed by the OSCE Minsk Group for peaceful settlement of the Karabakh issue and its general rationale are acceptable for Armenia, but he added that regarding some points of the document that was handed to Armenia and Azerbaijan in late November, Armenia has a different opinion. He said the package of basic principles for the peaceful settlement of the conflict allows the sides to seek a solution that would benefit all sides. Kocharian was speaking to journalists during a visit to Yerevan City Hall. He said he did not expect a soonest solution, saying also the talks will be continued by Armenia's next president Kocharian was asked to comment on a remarks by the French co-chair, Bernard Fassier who said that it was up to Armenian leadership to decide whether to involve the Karabakh side into the talks or not because it was left out of the process by Armenian leadership. Kocharian said Armenia never decided to leave Karabakh out. He explained that as a result of his active talks with late Azeri president Heydar Aliyev, which nearly resulted in signing a peaceful agreement in 2001 in Key West, USA, Nagorno-Karabakh was left out. He added that before that the talks were actually frozen and in a deadlock. He said Nagorno-Karabakh is in the process as co-chairs visit Stepanakert and negotiate with its leadership. Kocharian said no peaceful agreement could be signed with Nagorno-Karabakh authorities. He said Karabakh would be involved into the talks once the sides agreed on the basic conflict settlement principles.

Friday, January 18, 2008

BARACK OBAMA CALLS FOR PASSAGE OF ARMENIAN GENOCIDE

"America deserves a leader who speaks truthfully about the Armenian Genocide and responds forcefully to all genocides. I intend to be that President."

-- Barack Obama, Democratic Presidential Candidate

WASHINGTON, DC – Presidential candidate Barack Obama shared with the Armenian National Committee of America (ANCA) a strongly worded statement today calling for Congressional passage of the Armenian Genocide Resolution (H.Res.106 & S.Res.106), and pledging that, as president, he will recognize the Armenian Genocide.
In his statement, the Presidential hopeful reaffirmed his support for a strong “U.S.-Armenian relationship that advances our common security and strengthens Armenian democracy.” He also pledged to “promote Armenian security by seeking an end to the Turkish and Azerbaijani blockades, and by working for a lasting and durable settlement of the Nagorno Karabagh conflict that is agreeable to all parties, and based upon America’s founding commitment to the principles of democracy and self determination.”
“Armenian American voters welcome Senator Obama’s powerful call for real change in how our government addresses the core moral and foreign policy issues that hold such great meaning for our community,” said ANCA Executive Director Aram Hamparian. “After decades of White House complicity in Turkey’s efforts to block American recognition of the Armenian Genocide, most recently in the form of President Bush’s personal efforts this past October to delay the Armenian Genocide Resolution, the time has clearly come for a President who will personally lead – not obstruct – the commemoration of this crime against all humanity.”
As a Senator, Barack Obama has spoken in support of U.S. affirmation of the Armenian Genocide and cosigned a letter urging President Bush to properly recognize the Armenian Genocide. He has forcefully called for the adoption of the Armenian Genocide Resolution, but has yet to formally cosponsor this legislation. While visiting Azerbaijan in August 2005, Senator Obama was asked by reporters why he cosigned the letter to President Bush. Obama defended his decision by stating the genocide was a historical fact. The Illinois Senator publicly criticized the firing of former U.S. Ambassador to Armenia John Evans, who was dismissed for speaking truthfully about the Armenian Genocide.
In recent weeks, the ANCA has invited each of the candidates to share their views on Armenian Americans issues, and to comment on both the growing relationship between the U.S. and Armenian governments and the enduring bonds between the American and Armenian peoples. Questionnaires sent to the candidates have invited them to respond to a set of 19 questions, including those addressing: affirmation of the Armenian Genocide, U.S.-Armenia economic, political, and military relations, self-determination for Nagorno Karabagh, the Turkish and Azerbaijani blockades, and the genocide in Darfur.
Armenian Americans, in key primary states and throughout the country, represent a motivated and highly networked constituency of more than one and a half million citizens. The ANCA mobilizes Armenian American voters through a network of over 50 chapters and a diverse array of affiliates, civic advocates, and supporters nationwide. ANCA mailings reach over a quarter of a million homes, and, through the internet, updates and action alerts reach well over 100,000 households. The ANCA website, which features election coverage from an Armenian American point of view, attracts over 100,000 unique visits a month. The ANCA also has broad reach to Armenian American voters via a sophisticated media operation of newspapers, regional cable shows, satellite TV, blogs, and internet news sites.
To learn more about the Obama campaign, contact:
Obama for AmericaP.O. Box 8102Chicago, IL 60680Tel: (866) 675-2008Website: http://capwiz.com/anca/utr/1/MNMUHZTKKH/MOTFIABNMB/1677436426
Sen. Obama’s statement on U.S.-Armenia relations is available on the official campaign website at: http://capwiz.com/anca/utr/1/MNMUHZTKKH/HCYZIABNMC/1677436426
As always, the ANCA welcomes feedback on its service to the Armenian American community. Please forward your thoughts and suggestions about the 2008 Presidential election by email to http://us.f326.mail.yahoo.com/ym/Compose?To=anca@anca.org&Subj=My.
#####

Barack Obama on the Importance of U.S.-Armenia Relations
January 19, 2008
I am proud of my strong record on issues of concern to the one and a half million Americans of Armenian heritage in the United States. I warmly welcome the support of this vibrant and politically active community as we change how our government works here at home, and restore American leadership abroad.
I am a strong supporter of a U.S.-Armenian relationship that advances our common security and strengthens Armenian democracy. As President, I will maintain our assistance to Armenia, which has been a reliable partner in the fight against terrorism and extremism. I will promote Armenian security by seeking an end to the Turkish and Azerbaijani blockades, and by working for a lasting and durable settlement of the Nagorno Karabagh conflict that is agreeable to all parties, and based upon America's founding commitment to the principles of democracy and self determination. And my Administration will help foster Armenia's growth and development through expanded trade and targeted aid, and by strengthening the commercial, political, military, developmental, and cultural relationships between the U.S. and Armenian governments.
I also share with Armenian Americans – so many of whom are descended from genocide survivors - a principled commitment to commemorating and ending genocide. That starts with acknowledging the tragic instances of genocide in world history. As a U.S. Senator, I have stood with the Armenian American community in calling for Turkey's acknowledgement of the Armenian Genocide. Two years ago, I criticized the Secretary of State for the firing of U.S. Ambassador to Armenia, John Evans, after he properly used the term "genocide" to describe Turkey's slaughter of thousands of Armenians starting in 1915. I shared with Secretary Rice my firmly held conviction that the Armenian Genocide is not an allegation, a personal opinion, or a point of view, but rather a widely documented fact supported by an overwhelming body of historical evidence. The facts are undeniable. An official policy that calls on diplomats to distort the historical facts is an untenable policy. As a senator, I strongly support passage of the Armenian Genocide Resolution (H.Res.106 and S.Res.106), and as President I will recognize the Armenian Genocide.
Genocide, sadly, persists to this day, and threatens our common security and common humanity. Tragically, we are witnessing in Sudan many of the same brutal tactics - displacement, starvation, and mass slaughter - that were used by the Ottoman authorities against defenseless Armenians back in 1915. I have visited Darfurian refugee camps, pushed for the deployment of a robust multinational force for Darfur, and urged divestment from companies doing business in Sudan. America deserves a leader who speaks truthfully about the Armenian Genocide and responds forcefully to all genocides. I intend to be that President.
I look forward, as President, to continuing my active engagement with Armenian American leaders on the full range of issues of concern to the Armenian American community. Together, we will build, in new and exciting ways, upon the enduring ties and shared values that have bound together the American and Armenian peoples for more than a century.
Source: http://capwiz.com/anca/utr/1/MNMUHZTKKH/DWGZIABNMD/1677436426

Հանրամատչելի ուղեցույց` դեպի Եվրոմիություն

Քսաներորդ դարի ամենահաջողված քաղաքական փորձառությունը համարվող Եվրոմիությունը նշանակալի տեղ է զբաղեցնում մեր կյանքում: Ընդհանրապես Եվրոպան եւ եվրոպական քաղաքական, սոցիալական, տնտեսական կառույցները մեր կենցաղի անքակտելի մասն են դարձել եւ մեծ դեր են խաղում հատկապես հայկական հարցերի միջազգային ճանաչման գործում:
Այդ կառույցների մասին հակիրճ, բայց գործնական տեղեկություններ տալու նպատակով եվրոպական երեք հաստատություններ` «Les Nouvelles d՛Arme՛nie magazine» ամսաթերթը (Ֆրանսիա), «Օրեր» ամսագիրն ու «Կովկաս-Արեւելյան Եվրոպա տեղեկատվական կենտրոնը» (Չեխիա), «Inside Europe» գաղափարների մշակման գիտահետազոտական կենտրոնը (Բրյուսել) մտահղացել են ընթերցողի սեղանին դնել անգլերեն լեզվով հանրամատչելի մի գրքույկ, որը կրում է «Armenians Inside Europe» («Հայերը Եվրոպայում») խորագիրը:
Գիրքը հեղինակել է Նիկոլաս Դավթյանը ԿԱԵՏԿ-ի համագործակցությամբ, տպագրվել է Չեխիայի Հանրապետությունում հովանավորությամբ Եվրոհանձնաժողովի եւ Հայկական բարեգործական ընդհանուր միության:
Քառասունվեց էջանոց գրքույկը բացվում է ներածականով, որտեղ ներկայացված են հայերն ու Եվրոպան եւ Եվրոմիությունը: Այնուհետեւ «Եվրոմիությունը եւ Հայկական Հանրապետությունը» բաժնում քննարկվում են Եվրոպայի հարեւանների եւ Հայաստանի Եվրոմիությանն անդամակցելու խնդիրները: Երրորդ` «Հայկական սփյուռքը Եվրոպայում» բաժինը խոսում է բազմամշակութային եւ բազմալեզու հասարակության եւ ռասիզմի ու ցեղասպանության ժխտման դեմ պայքար մղելու անհրաժեշտության մասին:
Չորրորդ` վերջին բաժնում քննության են առնվում Թուրքիայի, Հայաստանի եւ Եվրոմիության առնչությունները, անդամակցության մեխանիզմները եւ զանազան հիմնադրամներից օգտվելու հնարավորությունները: Այստեղ խոսք կա նաեւ, որ 1987-2007 թվերի ընթացքում Եվրոխորհրդարանը վեց անգամ ճանաչել է Հայոց ցեղասպանությունը:
Վերջում տրված են Եվրոմիության, նրա կառույցների եւ քաղաքականության վերաբերյալ տվյալներ ձեռք բերելու աղբյուրները եւ գրքի հրատարակման ծրագիրը իրագործած երեք հաստատությունների մասին հակիրճ տեղեկություններ:
Գիրքը օգտակար է բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրվում են եվրոպական կառույցներով, եւ խորհուրդ է տալիս հավելյալ մանրամասնություններ ձեռք բերելու համար այցելել «www.insideeurope.eu» կայքը:
Հ. Ծ.

Turkish delight

Տարիներ առաջ մի հոդված կարդացի գիտական ամսագրերից մեկում, որտեղ խոսվում էր կենդանիների բնածին եւ ձեռքբերովի հիշողության մասին: Գիտնականներն այսպիսի փորձ էին արել առնետների հետ. ձկան մսի կտորը դրել էին մի մետաղալարի ծայրին, որի միջով հոսանք էր անցնում: Սոված առնետը մոտենում է միսն ուտելու, բայց հոսանքը խփում է: Նորից ու նորից է փորձում, հոսանքը դարձյալ խփում է: Յոթերորդ-ութերորդ փորձից հետո այլեւս չի մոտենում: Միսը մետաղալարի ծայրից հանում եւ գցում են նրա առջեւ: Առնետը չնայած քաղցած է, բայց մսին չի մոտենում: Եվ ընդհանրապես, ամեն անգամ ձկան հոտ առնելիս, փախչում, ապահով անկյուն է փնտրում: Փորձը կրկնում են մեկ ամիս հետո. միեւնույն սարսափն է «վտանգավոր» հոտի հանդեպ:
Ասելն ամոթ է, բայց անգամ երեխան գիտի, որ մարդ արարածն իր գիտակցությամբ եւ մտավոր կարողություններով անհամեմատ ավելի բարձր է առնետից:
Տեսականորեն այդպես է, բայց գործնականում...
Խոսքն ամբողջ մարդկության մասին չէ: Ես նկատի ունեմ վեց միլիարդի մի փոքրիկ մասը, հայ ժողովուրդը, իսկ ավելի ճիշտ՝ այդ ժողովրդի որոշ ներկայացուցիչներին, որոնց տարօրինակ պահվածքը վկայում է, որ իրենց մտավոր կարողություններով զիջում են փորձակենդանի դարձած առնետին:
Եթե ձկան մսից վճռականորեն խուսափող այդ առնետը երկու ոտքի վրա քայլեր, իրեն հայ համարեր, հայերեն խոսեր, մոտ տասը դար սելջուկ-օղուզ-թուրքի հարեւանությամբ ապրեր, կրեր այն ամենը, ինչ մյուս` մարդկային ուղեղ ունեցող հայերը կրեցին թուրքից, ապա այսօր, տասը դար հետո, իր առնետի ուղեղով, դանակը կոկորդին դնելուց հետո անգամ կհրաժարվեր Թուրքիա գնալ, եւ, ընդհանրապես, իրեն հեռու կպահեր այդ երկրին առնչվող ամեն ինչից:
Սակայն մարդկային ուղեղ ունեցող եւ առնետից անհամեմատ ավելի բարձրակարգ համարվող որոշ հայեր ուրիշ կերպ են մտածում: Փաստերն, ավա՜ղ, քիչ չեն... Ոմանք մետաղալարի ծայրին հագցված միսը վաղուց են կլլել, էլեկտրական հոսանքը նրանց համար հաճելի գրգիռ է` նյարդերը շոյող, եւ հիմա նոր էտապ է սկսվում, հիմա զբաղված են ձկան միսը փառաբանելով:
Հայկական օդանավերում հայտնվել է պատկերազարդ մի հանդես. «Flight magazine»: Նման հանդեսներ կարդում էինք օտար ընկերությունների չվերթերից օգտվելիս: Այժմ Հայաստանն էլ ունի: Հանդեսի երրորդ համարում, ուղեւորներին կամ զբոսաշրջիկներին հրապուրող տեքստերի եւ լուսանկարների կողքին ներկայացված է մի ցուցակ. «Ունիկալ գիշերային ակումբների լավագույն հնգյակ»:
Այդ հնգյակի մեջ տեղ է գտել նաեւ թուրքական «Հալիկառնաս» գիշերային ակումբը: Հեղինակը լորձնաշուրթ գովասանքներ է շռայլում հունական հին եւ փառահեղ քաղաքի անունը կրող այդ հաստատությանը, խոստանալով «անսանձ խրախճանքի գիշերներ»:
Նման հանդեսները որոշակի նպատակ են հետապնդում. 1. դյութական գույների մեջ ներկայացնել այն երկրները, ուր չվերթեր է իրականացնում տվյալ օդանավային ընկերությունը, 2. նպաստավոր լույսի տակ ներկայացնել սեփական երկիրը:
Հանդեսը, սկզբունքով, Թուրքիային պիտի անդրադառնար, քանի որ «Արմավիան» թռիչքներ է իրականացնում նաեւ այդ ուղղությամբ: Բայց ինչպե՞ս: Թուրքական «կայֆերը» գովազդելու փոխարեն հանդեսը կարող էր հոդվածաշար տպագրել, ասենք, հայկական Ստամբուլի, Իզմիրի եւ այլ քաղաքների մասին... Գուցե առանց հիշատակելու 1915 թվականը, բայց Երեւանից Ստամբուլ մեկնող հայ եւ օտարազգի ուղեւորներին հիշեցնելու եւ հայտնելու, թե հայերն ինչ ավանդ ունեն այդ երկրում... Կարող էին նաեւ մի հետաքրքրական հոդված պատրաստել թուրք ամենամեծ ճարտարապետ, ծագումով հայ Սինանի մասին... Կարող էին հունական, հռոմեական, բյուզանդական եւ քրիստոնյա այլ ազգերի մշակութային հետքերը ներկայացնել... Կարող էին, վերջապես, վերանորոգված Աղթամարի Ս. Խաչ եկեղեցու մասին պատմել, սակայն ո՛չ թուրքական վայելքները փառաբանել...
Գուցե ասեն, թե եղածը մի բան չէ, ընդամենը ամսագրային մեկ էջ: Սակայն այդ մեկ էջը ոչ միայն վկայում է, որ հանդեսի խմբագրությունը շատ հստակ չի պատկերացնում իր առաքելությունը (մյուս նյութերի որակի, լեզվական մակարդակի մասին չենք խոսում), այլեւ, որ օդային ճամփորդությունը միշտ եղել է, իսկ այսօր առավելագույն չափով մնում է քաղաքականության ուղղակի շարունակությունը: Այս տարրական ճշմարտությունը մենք չպիտի հիշեցնեինք (գուցեեւ սովորեցնենք) այդ գործին ուղղակի առնչություններ ունեցող հանդեսի խմբագրությանը, քանզի հատկապես նրանք, հենց վերջերս, առավել քան կոպտութամբ տեսան ու զգացին թուրքական վայելքների մյուս` իսկական երեսը, երբ անհեթեթ պատճառներով հայկական օդանավերին արգելվեց Թուրքիայի տարածքով թռչել Բեյրութ:
ԱԼԵՔՍԱՆԴՐ ԹՈՓՉՅԱՆ

The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy

By John Mearsheimer and Stephen Walt

ՀԱՏՈՐԸ ԶԱՅՐԱՑՐԵԼ Է ՀՐԵԱՆԵՐԻՆ

Կանադայում լույս տեսնող «Ապագայ» եռալեզու շաբաթաթերթի դեկտեմբերի 17-ի համարը տեղեկացնում է, որ Չիկագոյի եւ Հարվարդի համալսարաններից երկու դասախոսների` Ջ. Միրսհայմերի եւ Ս. Ուոլթի հեղինակած «Իսրայելական լոբբին եւ ԱՄՆ-ի արտաքին քաղաքականությունը» հատորը զայրացրել է հրեաներին եւ աշխույժ վեճերի առիթ դարձել: Գրքում հեղինակները խիստ քննադատության են ենթարկել ԱՄՆ-ի իսրայելյան եւ միջինարեւելյան քաղաքականությունը, շեշտելով մանավանդ, որ Իսրայելին տրված օժանդակությունը հակասում է նույնիսկ ԱՄՆ-ի շահերին: Այդ օժանդակությունը չի կարելի բացատրել ո՛չ ռազմավարական, ո՛չ էլ բարոյական ազդակներով: Դա արդյունք է միայն հրեական ազդեցիկ լոբբիի եւ սիոնիստական համակրանքի տեր նոր պահպանողականների ճնշումի, որն անհավասարակշիռ քաղաքականություն է վարում Մերձավոր Արեւելքում ու անվտանգության տեսակետից անապահով իրավիճակ ստեղծում ԱՄՆ-ի եւ այլ արեւմտյան երկրների համար:
«Իսրայելը դադարել է ԱՄՆ-ի համար ռազմավարական արժեք ներկայացնելուց եւ արդեն վերածվել է ահագնացող խոչընդոտի», գտնում են հեղինակները, որոնք գրքում առաջարկում են Մ. Նահանգների կառավարական շրջանակներին` վերանայել եւ անհապաղ փոփոխություններ կատարել այդ տարածաշրջանի նկատմամբ որդեգրված քաղաքականության մեջ: Իր հակահայկական դիրքորոշումով հայտնի «Միություն ընդդեմ զրպարտության» կազմակերպության նախագահ Ա. Ֆոքսմանը «կողմնակալ եւ նենգամիտ» է որակել հատորը եւ հայտնել, որ պատրաստվում է հակադարձել վերոհիշյալ հեղինակներին:
Հ. Ծ.

ՄԵՐ «ԲԱՐԻ ԴՐԱՑԻՆԵՐԸ» ԵՎ ՀԱՅԿԱԿԱՆ ՋԱՐԴԵՐԸ ԲԱՔՎՈՒՄ

Այս օրերին, երբ ողջ Հայաստանը ընկղմված է նախընտրական թոհուբոհի մեջ, քչերն են հիշում մի իրադարձության մասին, որ տեղի ունեցավ Բաքվում 1990-ի հունվարին: Խորհրդային Ադրբեջանի մայրաքաղաք Բաքվում տեղի ունեցած հայկական կոտորածների մասին, կարծում եմ, այս օրերին գրելը հատկապես կարեւոր է, քանի որ հային հատուկ կարճ հիշողությամբ մենք նորից սկսում ենք խոսել մեր իբր թե բարի դրացու մասին, որի հետ կարելի է խաղաղ գոյատեւել: Այս թեման հատկապես հրատապ է, քանի որ նախագահական ընտրությունների մեջ ընկղմված մեր թեկնածուները պարբերաբար հնչեցնում են թուրքերի հետ խաղաղ գոյատեւելու հնարավորությունն ու նույնիսկ համոզում են, որ դրա համար հարկավոր է ընդամենը տարածքների հարցում զիջումների գնալ: Մեր հիշողության կարճությունը եւ սեփական պատմությունից դասեր չքաղելու հատկությունը մի ամբողջ ժողովրդի մի քանի անգամ կանգնեցրել են զանգվածային կոտորածների փաստի առաջ: Հենց նույն Բաքվում միայն 20-րդ դարի ընթացքում 3 անգամ տեղի են ունեցել հայկական բնակչության զանգվածային ջարդեր, սակայն շատ հայ «վայ գործիչներ» իրենց երջանիկ են զգում Բաքու այցելելիս կամ Հայաստանում, այսպես կոչված, «Ադրբեջանի օրեր» անցկացնելիս:
Ինչեւէ, հիշեցնենք, որ առաջին անգամ հայկական կոտորածներ Բաքվում տեղի են ունեցել 1905-ի փետրվարին: Այն ժամանակ ցարական գաղտնի ոստիկանությունը զինելով թաթարական հրոսակախմբերին (մինչեւ 1918-ը այսպես էին անվանում ադրբեջանցիներին), կազմակերպեց հարձակումներ հայկական թաղամասերի վրա: Բախումների ժամանակ, ըստ որոշ տվյալների, զոհվեց 300 մարդ` 200 հայ եւ 100 թաթար: Ավելի արյունալի կոտորածներ տեղի ունեցան 1918-ին, երբ Բաքուն փաստորեն գտնվում էր թուրքական զորքերի հսկողության տակ: Ադրբեջանցի-թաթարներին այդ ժամանակ արդեն զինում էին` սկզբում թուրքական զորքերի հրամանատար Նուրի փաշայի, ավելի ուշ` բրիտանացիների հրամանով: Չնայած Բաքու քաղաքի այս արյունալի պատմությանը, արդեն խորհրդային Ադրբեջանի մայրաքաղաքում հետագայում նույնպես շարունակում էին ապրել մեծ թվով հայեր: Պարզ էր, որ հայ-ադրբեջւանական առաջին իսկ բախման դեպքում Բաքվի հայերը թիրախ կդառնան ադրբեջանացած կովկասյան թաթարների ժառանգների համար: Եվ ցավոք սրտի, նույնիսկ Սումգայիթում եւ Կիրովաբադում տեղի ունեցած դեպքերը շատերին ոչինչ չէին սովորեցրել, հայերը շարունակում էին ապրել այդ քաղաքում այն հույսով, որ ինտերնացիոնալ կոչված Բաքվում իրենց ոչինչ չի սպառնում: Սակայն ինչպես սումգայիթյան կոտորածների դեպքում, Բաքվում նույնպես ամեն ինչ կազմակերպված էր միայն թուրք մարդասպանին հատուկ ճշգրտությամբ ու դաժանությամբ: 1990-ի հունվարի 13-ին Բաքվում կազմակերպված զանգվածային ցույցի ժամանակ Ժողճակատի առաջնորդները հերթական անգամ հնչեցրին հակահայ կարգախոսներ, եւ «Կեցցե Բաքուն առանց հայերի» հայտարարությունից հետո էլ փաստորեն սկսվեցին զանգվածային հարձակումները հայերի բնակարանների վրա: Մինչ այդ մի քանի օր շարունակ Ժողճակատի գրասենյակի պատերին փակցված էին ցուցակներ, որտեղ նշված էին հայերի բնակարանների հասցեները: Այսինքն` հարձակումները պատահական չէին, ադրբեջանցի հրոսակները լավ գիտեին, թե ուր են գնում եւ ում են սպանում: Բաքվի շատ հայ ընտանիքներ իրենց փրկությունը գտնում են «Շաֆագ» կինոթատրոնում, որը գտնվում էր զինվորականների հսկողության տակ: Սակայն խորհրդային զինվորականներին ուղղված օգնության խնդրանքներն անպատասխան էին մնում: Հրամանատարությունը հայտարարում էր, որ հրաման չունեն: Երեք օր շարունակվող ջարդերին զոհ գնաց մոտ 150 հայ (սակայն զոհերի իրական թիվը հայտնի չէ մինչ օրս): Խորհրդային զորքերը մուտք գործեցին քաղաք միայն այն բանից հետո, երբ գազազած ամբոխը սկսեց գրավել պետական հիմնարկները եւ փաստորեն փորձում էր տապալել խորհրդային կարգերը Բաքվում: Ավելի ուշ հենց այս ձեւակերպմամբ էլ հանդես եկավ ԽՍՀՄ վերջին ղեկավար Միխայիլ Գորբաչովը, նշելով, որ իրենք զորքեր մտցրեցին, որպեսզի փրկեն խորհրդային կարգերը Ադրբեջանում: Փաստորեն հայ բնակչության զանգվածային կոտորածները Մոսկվայի այն ժամանակվա իշխանությունների համար կարեւոր պայման չէին զորք մտցնելու եւ բնակչությանը փրկելու համար:
Բաքվում հայկական ջարդերի օրերին ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի նախագահությունն ընդունում է որոշում «ԼՂԻՄ-ում եւ մի քանի այլ շրջաններում արտակարգ դրություն հայտարարելու մասին»: Արտակարգ դրություն է մտցվում Լեռնային Ղարաբաղում, նրան սահմանակից Աղդամի, Լաչինի, Միրբաշիրի, Քելբաջարի, Ջեբրայիլի, Ֆիզուլիի եւ Ղուբաթլուի, հետագայում՝ Շահումյանի շրջաններում: Մինչդեռ Բաքվում արտակարգ դրություն հայտարարվում է միայն հունվարի 19-ին, երբ հայկական ջարդերը, ըստ էության, ավարտվել էին եւ մայրաքաղաքում հայեր չէին մնացել: Բաքվի հայ բնակչությունը նավերով տեղափոխվել էր Թուրքմենստան` Կրասնովոդսկ (այժմ՝ Թուրքմենբաշի), որտեղից ինքնաթիռներով հասնում են Հայաստան: Հետագայում, երբ Հեյդար Ալիեւը դառնում է Նախիջեւանի ղեկավար, ամերիկացի լրագրող Թոմաս Գոլցին տված իր հարցազրույցում նշում է, թե ովքեր էին «սեւ հունվարի» մեղավորները: Ըստ նրա՝ «Մոսկվայի ՊԱԿ-ն էր եւ Ադրբեջանի ՊԱԿ-ը, նաեւ՝ Ադրբեջանի ողջ ղեկավարությունը: Նրանք բոլորը ներգրավված էին հունվարի 12-ին, 13-ին եւ 14-ին Բաքվի հայերի վրա հարձակումներում... Այդ ամենը Մոսկվայի ծրագիրն էր, որին մասնակից էր ադրբեջանական ղեկավարությունը՝ Աբդուռահման Վեզիրովն ու Այազ Մութալիբովը»:
Ինչեւէ, անդրադառնալով 1990-ին Բաքվում տեղի ունեցած հայկական ջարդերին, նշենք, որ այստեղ ոչ միայն թուրքերի, այլեւ մեր` հայերիս մեղքի բաժինը կա: Մեր թշնամիների մեջ բարեկամ տեսնելու մեր իսկ հիվանդագին ձգտումը շատ դեպքերում հանգեցնում է այն վտանգավոր հանգստությանը, որն էլ իր հերթին հնարավորություն է տալիս կազմակերպելու հայերի նկատմամբ զանգվածային կոտորածներ եւ անպատիժ մնալ: Իսկ 1990-ի դեպքերի մեղավորները մինչեւ օրս էլ անպատիժ են: Մնում է այստեղից քաղել տարրական այն ճշմարտությունը, որ մեր երկու թուրք հարեւանների հետ հնարավոր է «բարիդրացիական» հարաբերություններ ունենալ միայն մարտունակ հայկական բանակի առկայության եւ ազատագրված տարածքների պահպանման պայմաններում:
ԱՐՄԵՆ ՄԱՆՎԵԼՅԱՆ

Identity of Genocide Collaborator Revealed

GLENDALE--The identity of the Ottoman Turkish official who received all correspondence from Talaat Pasha had been revealed, according to an interview with Genocide scholar Dr. Hilmar Kaiser, who recently conducted an interview with Prof. Garabet Moumdjian. Kaiser said, Naim Bey, who was identified as the go-to person for Talaat Pasha in a 1920 book by Istanbul-based journalist Aram Andonian was in fact an individual tied to Talaat's interior ministry. “Naim Bey was a relatively young man in 1916. He was 25 or 26 years old, born in Silifke. In 1916, he worked in Meskene as a deportation official responsible for the dispatch of Armenians to Der Zor. At the time a scandal erupted. Some Armenians had succeeded in bribing officials and managed to escape with the latter's help to Aleppo or avoid further deportation towards Der Zor. The authorities in Aleppo got wind of the affair and ordered an inquiry. Naim Bey managed to keep out of trouble but we know from Aram Andonian that he had taken bribes as well,” said Kaiser in his interview with Moumdjian. Kaiser has set himself as an authority of the Armenian Genocide during the past decade. The bulk of his research is conducted in primary archival material. As of 2005, Kaiser is meticulously conducting research at the Directorate of Ottoman Archives in Istanbul, Turkey, which is now open to historians worldwide, after a 10 year hiatus.

ՀՈՒՇ ԵՐԵԿՈ ՆՎԻՐՎԱԾ «ՊԱՊԱ ԿՈՒՆՑԼԵՐԻՆ»

Արլինգտոնի (Մասաչուսեթս) Հայ մշակույթի հաստատության (ՀՄՀ) հավաքավայրում դեկտեմբերի 9-ին տեղի է ունեցել հուշ երեկո նվիրված շվեյցարացի միսիոներ Ջեկոբ Կունցլերին, տեղեկացնում է «Արմինյն միրոր սփեքթեյթր» շաբաթաթերթը:
Երեկոյի ընթացքում ընթերցողներին է ներկայացվել նրա «Արյան եւ արցունքի երկրում: Փորձառություններս Միջագետքում համաշխարհային պատերազմի օրերին (1914-1918 թթ.)» գրքի անգլերեն թարգմանությունը, խմբագրությամբ ՀՄՀ-ի գործադիր տնօրեն դոկտ. Արա Ղազարյանցի եւ պրոֆ. Վահագն Տատրյանի առաջաբանով:
Պրոֆ. Տատրյանը նաեւ օրվա գլխավոր բանախոսն է եղել: Նա խոսել է հայերիս քիչ ծանոթ միսիոների, բժշկի եւ մարդասեր-բարեգործի մասին, նշելով, որ նա Եղեռնից մազապուրծ հազարավոր հայերի կյանքն է փրկել, եւ նրա հուշերի գիրքը եզակի նշանակություն ունի, քանի որ այնտեղ ամփոփված են ականատեսի վկայություններ:
Կունցլերը Ուրֆա է ժամանել 1899-ին՝ աշխատելու Լեփսիուսի հանձնարարությամբ տեղի շվեյցարական հիվանդանոցում: Տիրապետելով թուրքերենին, քրդերենին, արաբերենին եւ հայերենին, նա շուտով սերտ հարաբերություններ է հաստատում ինչպես հայերի, այնպես էլ թուրքերի հետ, որոնցից իմանալով որոշակի գաղտնիքներ, կարողացել է ժամանակին փրկել շատ հայերի, իսկ Եղեռնից հետո օգնել մոտ 8000 տեղահանված հայերի հաստատվելու Միջին Արեւելքում:
Կունցլերը ամուսնացել է շվեյցարացի բուժքույր Էլիզաբեթ Բենդերի հետ եւ Թուրքիայից հետո հետագայում ապրել Հալեպում եւ Բեյրութում իրենց «որդեգրած» հայերի հետ, որոնք էլ նրան անվանել են «պապա Կունցլեր»: Լիբանանում նրանք ղեկավար պաշտոններ են զբաղեցրել «Նիըր իսթ ֆաունդեշն» հաստատությունում, որն օգնել է ավելի քան 1.400 որբերի, հիմնականում աղջիկների, որոնց տեղավորել է Կունցլերի հիմնած գորգագործական ֆաբրիկայում:
Կունցլերը մահացել է 1949-ին Ղազիրում (Լիբանան), իսկ կինը շարունակել է նրա գործը մինչեւ իր մահը` 1968 թվականը:
Երեկոյի մեծագույն անակնկալը եղել է Կունցլերի ամենափոքր դստեր` իննսունամյա Էլիբեթ Կունցլեր-Մարշալի ներկայությունը, որը հատուկ այդ առիթով ժամանել էր Կալիֆոռնիայից: Նա հուզախառն զգացմունքներով պատմել է, թե հոր նման վերաբերմունքը պետք է վերագրել նրա դառը կենսագրությանը: «Նա որբացել էր 7 տարեկանում, իսկ կինը` 4 տարեկանում: Նրանք միշտ երազել են ընտանիք կազմելու մասին, փայփայել այդ ցանկությունը», ասել է նա իր ելույթի ընթացքում, ավելացնելով, որ հայրը եղել է «չափազանց կրոնասեր եւ ձեւապաշտ» անձնավորություն, մինչ մայրը` «հարմարվող եւ գործնական»:
Հուշ երեկոյին ներկա են եղել նաեւ Կունցլերի ընտանիքի այլ անդամներ` Եվրոպայից եւ Մերձավոր Արեւելքից, Ռոբերտ Միրաքը` ՀՄՀ-ի գլխավոր հովանավորը, գրքի հովանավոր Մեսրոպ Բչաքչյանը, դոկտ. Քրիստոֆ ֆոն Արբը` Նյու Ինգլենդում Շվեյցարիայի հյուպատոսը:
Հ. ԾՈՒԼԻԿՅԱՆ